الهي، به نعمت حضور، قلبم را از خطور ذنوب بازدار!

                                                     «قُمْ اَيُّهَا الْمُزَّمِّل» 

          شد گاه وصل دلدار، قم ايُّها المزَّمّل                              آمد زمان ديدار ، قُمْ اَيُّها الْمُزَّمِّل
          وقت سفر رسيده، يعنى سحر رسيده                            بيدار باش، بيدار ! قُمْ اَيُّها الْمُزَّمِّل
          مستانه گريه سر كن، غم از دلت بدر كن                 هشيار باش، هشيار ! قُمْ اَيُّها الْمُزَّمِّل
          بزم طَرَب بپا كن، ناى و چَلَب بپا كن                       میخوان سرود ديدار ، قُمْ اَيُّها الْمُزَّمِّل
          در خلوت شبانه، با دلبر يگانه                                  نجوا بُوَد سزاوار ، قُمْ اَيُّها الْمُزَّمِّل
          بر ماه بُوَد ستاره، بارى نما نظاره                               اندر دل شبِ تار ، قُمْ اَيُّها الْمُزَّمِّل
          اينك نه وقتخوابست،كاين خواب تو حجابست!               از نيل فيض دادار ، قُمْ اَيُّها الْمُزَّمِّل
          اى بىخبر ز هستى، گر از خوديتْ رستى                  يابى به كوى دلْ بار ، قُمْ اَيُّها الْمُزَّمِّل
           بيرون ز ما و من باش، آزاده چون حَسَن باش            در راه وصل دلدار ، قُمْ اَيُّها الْمُزَّمِّل

                                                                            شعر از دیوان استاد ذوالفنون حسن زاده آملی